ـ حرفهاي ما هنوز ناتمام تا نگاه ميكني وقت رفتن است ـ
اين بهار هم مثل سال قبل از من دوري ...
* يه مسافرت براي تنوع روحيه و تمدد اعصاب ...
* زوركي نيست اما، هر كي خوبي و بدي از من ديده حلالم كنه ...
* دو مرغ عشق به من خيره ماندهاند ـ چرا؟
خيال نيست، كه حس كردهاند جاي ترا ـ
حتي براي آسمان هم مرز ميگذارند
براي ما كه فرقي ندارد
زمين يا آسمان
هر كجا كه باشد دو بال و يك عزم
ما در اوج بودنيم ...
* از ۵ ماهي شب عيد، فقط يكي زنده مونده ...
* انگاري حال و هواي عيد، فقط توي خريد كردنه، دلا هنوز زنگار داره ...
* اون بالا، يه خدايي هست كه با همه مهربونيش، گناههاي ما رو ميبينه و بازم مهربونيش بيحده. كاش لايق اينهمه لطفش باشيم ...
* ميگن اواخر اسفند هواي بهار آدم رو ميگيره، منو كه بدجوري گرفته، خصوصاً وقتي به سبزه و ماهي قرمزها نگاه ميكنم...
* دلم ميخواد كتاب بخونم، اما فيلم بيشتر ميچسبه. فرصتي داشته باشم فقط فيلم ميبينم...
* من كه تا چند وقت پيش با ديدن عكس مناظر لذت ميبردم، حالا دچار ركودي شدم كه خواهان رفتنشم ...
بالهاي پروازم را باز ميكنم
تو در اوج بودني
و من
باز هم حسرت ميخورم ...
* كاش ما آن دو پرستو بوديم، كه همه عمر سفر ميكرديم، از بهاري به بهار ديگر ـ فروغ ـ
* اي همسفر که راز ِ قدرتهاي ِ بيکران ِ تو بر من پوشيده است! مرا به شهرِ سپيدهدم، به واحه پاکي و راستي بازگردان! ـ شاملو ـ
*دیر گاهی است در این تنهایی، رنگ خاموشی در طرح لب است، بانگی از دور مرا می خواند، لیک پاهایم در قیر شب است ـ سهراب ـ
روز و شبهاي زيادي در زندگي هر شخص وجود دارد كه بنا به فرصت يا موقعيت مقتضي با آن برخورد ميكند. گاهي اوقات احساس سرخوشي يك جورهايي قلقلكت ميدهد و گاهي ناخوشي چنان در هم ميكوبدت كه آرزو ميكني اي كاش از اول نبودي ...
هر روز كه ميگذرد، بيشتر ياد ميگيرم بايد چگونه باشم ـ شايد در دلتان بگوييد، غير از اين بود، از تو نااميد ميشديم ـ ولي قبول كنيد افراد بسياري هستند كه بيتوجه به گذشته و بينگاه به آينده گام برميدارند. اين روزها، خاطرات را كه مرور ميكنم، روزها را كه يادآوري ميكنم، به خودم ميآيم كه چه بود، چه شد و ممكن است چه شود ...
* شتابزده كه راه ميروي، قلبم تند تند ميزند. نميداني آن وقت چقدر ابهت ميگيري ...
* يكي ميگفت چقدر تند راه ميروي، گفتم براي زود رسيدن عجله دارم، گفت آرام راه برو، فرصت تفكر را از خود نگير ...
* فكر ميكنيد، يعني ديگه برف نمياد ...؟!
در ادامه خانهتكاني عيد ـ از مصائب روزگار است ـ ديشب به اسناد بسيار بسيار جالبي از روزهاي اول خبرنگاريام برخوردم. چند وقتي شده بود نوار مصاحبهها ته كمدم جا خوش كرده بود و فرصتي براي رو به راه كردنش پيدا نكرده بودم. ديشب به همت خواهرم كمد را ريختيم بيرون تا در ادامه اين نهضت ـ خانهتكاني ـ كمد را نيز به روز كنيم ـ مثل وبلاگ ـ !
جالبترين بخش؛ يافتن اولين نوار مصاحبه عمر خبرنگاريام بود؛ گفتوگو با يك عينكفروش درباره فوايد و ضررهاي عينك آفتابيهاي غيراستاندارد.
خوبترين بخش؛ پيدا شدن سند حساب پسانداز ۶ ماههام پس از يك سال و اندي ...
مفيدترين بخش؛ نظم و ترتيب دادن به وسايل.
خفنترين بخش؛ يك نوار از معين و حميرا پيدا كردم مال شونصد و بيست سال پيش...
و بدترين بخش؛ داوران در اين بخش، هيچ اثري را انتخاب نكردند ... !
* من تنبل نيستم و با هر كسي كه چنين تهمت ناروايي به من وارد كرده برخورد جدي ميكنم.
* يك دسته گل نرگس، يادگاري آخرين شب ماست، قول ميدهم خوب نگهداريش كنم.
* معجون بابا رحيم ستارخان، بهترين معجون تهران ...
